19 Mayıs 2013 Pazar

Bir gün salaklığımın kurbanı olacağım



   Bugün hayatımın en salak gününü geçirdim.Yok belki de en salak değildir.Daha öncede yapmışımdır bir şeyler sonuçta salağım.
   Hani bu parakart mıdır nedir öyle bişey var ya benim unutttuğum.Hı işte o olmuş ikiyüz tl ve avukata verilmiş.Yani eve icra gelip götümdeki tangaya kadar alacaklar.Tabi ki böyle bişey olsun istemem.Gittim avukata falan işte ödedim.Yarın bişey için tekrar gelmemi söylediler.Rapunzelle gittik.Bu seferde adliye ye gitmemiz söylendi.Ama ne yapıcaz bilmiyoruz orda.Tam gidecekken asansör bekliyorduk ordan bir çocuk ben de oraya gidiyorum sizi götüreyim dedi.Tamam dedik.Tramvaya bineceğiz tam durağa yaklaşırken kafamı bi kaldırdım karşımda Cenabettin e çok benzeyen biri.O da bana baktı.Yanında biri var ama dikkat etmedim.Biz durağa geçtik hala bakıyor.Tramvayda ayakta şu sıralamadayız.Ben Rapunzel bir adam ve bize yardım edecek pembe tişörtlü çocuk dizildik.Rapunzel in yanındaki adam bakıyor gözünü kapatıp açıyor falan.Bende Rapunzel e söylüyorum herifin kaşı gözü oynuyor diye.Sonra ben bi ara pembeli çocuğu göremedim.'Lan çocuk yok göremiyorum' dedim Rapunzel e.Adam da 'arkadaş birazdan gelecek' dedi.Dedim 'hı bunlar arkadaşlarmış o yüzden adam kaş göz yapıyor heralde çocuk adliye nin başka yerine gidecek buda bize yardım edecek'diye.Ama yolculuk boyunca adam hep aynı şeyi söyledi 'arkadaş gelecek'.Daha sonra pembeli çocuğu gördüm.Adliye ye geldik.Ben kardeşim ve adam aynı kapıdan indik.Adam 'yardımcı olabilir miyim?' diye sordu.Tam evet diyecekken pembeli çocuk geldi ve adama falan bakmadan yürüdü.O zaman uyandım.Meğer adam duraktaki Cenabettin e benzeyen adamın arkadaşıymış ve tanışırız hesabıyla o da tramvaya binmiş.Ayy çok salağım ben uyanmasam herifle gideceğiz yani.Artık sonrasında bizi keserler miydi bilmem.Gerçi Rapunzel in uyanması bayağı bir zaman aldı.Adliye ye girene kadar anlattım.Tabi herifi falan bırakıp pembeli çocukla gittik.
   Bu seferde hani şu öten cihazlar var ya adını bilmiyorum.Çocukla Rapunzel geçti ben geçemedim.Her geçtiğimde ötüyor.Ne var ne yok çıkardım.Ceketimi de çıkarmamı istediler.Sabahta 'aman nasıl olsa ceketimi çıkarmayacağım' diye düşünerek içime straplez giymiştim ve sutyen askılarımı çıkarmamıştım.İşte o an kabak gibi millet gördü.Ben bi onüç kere falan geçtim.Resmen tavaf ettim cihazı sonunda girebildik.Ayy ne yakışıklı adamlar varmış orda ya.Keşke orda çalışsaydım.Neyse çocuk baktı bunlar salak ben halledeyim bunların işini dedi ve yaptı.
   Cenabettin e anlattım kızdı.'Birgün arayacağım elzem nerdesin?Diyarbakırdayım diyeceksin diye korkuyorum' dedi.

Not:Telefondan yazdığım için pek iyi anlatamadım derdimi.

2 yorum:

Profösör dedi ki...

Hayatta her an herşey olabilir... Yeter ki sonucu tebessüm olsun. :))

19 Mayıs 2013 20:27
Adsız dedi ki...

:))) Yine epey gülümsettin..

23 Mayıs 2013 18:05

Yorum Gönder