23 Mayıs 2013 Perşembe

Evde yokuz !



  Şu misafir denilen varlıklardan nefret ediyorum.Karşı komşumuz var.Gündüz arkadaşım iki bebeğini alıp geliyor.O gidiyor akşam kayınvalidesi geliyor.Nasıl sinir oluyorum.Bana kalsa kapıyı açmam hatta yeter artık bir ara evine de uğra falan derim.Ama işte annem yüzünden diyemiyorum.Annem evde yokken kapıyı açmıyorum zaten.Ben de misafirliğe gitmeyi sevmem.Evimde yalnız yalnız mutlu mesudum ben.

  Her gün geliyorlar.İşte önce arkadaşım gelip kaynanasının ona kötü davrandığından yakınıp kadını çekiştiriyor.O gidip kayınvalidesi gelince bu da gelininin dedikodusunu yapıyor.Sorun da şu; arkadaşım yemek yapmıyormuş temizlik yapmıyormuş falan.Yahu bir günde evinizde oturun biriniz yemek yapsın biriniz temizlik yapsın bize gelmeyi kesin bak sorun nasıl çözülür.

  Kız geliyor bana.Evden, çocuklardan, yemek tariflerinden, tüllerden, perdelerden, kosla veniş den, dantellerden bahsediyor.Banane ya banane.Bunlar benim hiç ilgimi çekmiyor.Ha birde benden bir yaş küçük olmasına rağmen bana abla diye hitap ediyor.Sonra konu dönüp dolaşıp benim evlenip evlenmeyeceğime dayanıyor.
'Evlenmeyi düşünmüyor musun?'
'Hayır'
'Niye'
Çünkü illuminati için.Allah ım ya.Bana neden diye mi soruyorsun?Tanıyorsun beni.Ben şimdi sana kariyer için desem inanacak mısın?İşsiz sapsız olduğumu sende biliyorsun.Sana çünkü kimse benimle evlenmek istemiyor diyemem.Sen bile evlenmişken.Gönül isterdi ki seni görünce evlilikten soğuyorum diyeyim ama yok o kadar da patavatsız değilim.Her zamanki gibi 'çok erken , öyle biri daha çıkmadı' falan filan diyorum.

  Dün yine geldiler.Arkadaşım iki çocuğunu da bana verdi.Sanki çocukları çok severmişim gibi.Biri kucağımda.Diğeri etrafı karıştırıyor.Ben de peşinden geziyorum.Takılarımı karıştırıp arap saçı yaptıktan sonra topuklu ayakkabılarımı giydi.Şeytan dedi al ayakkabıyı topuğuyla kafasına vura vura çak.Hayır yani ben de çocuk oldum ama bir misafirliğe falan gittiğimizde oturduğum yerden kımıldamazdım bile.Put gibi otururdum.Yoksa evde annem terlik manyağı yapacaktı beni bilirdim.Yani bence de annem doğru olanı yapardı.Bu çocukları görünce öyle düşünüyorum.Kız bide ikide bir şortunu indirip kukusunu bana gösteriyor.Bende indirip göstercektim az kalsın.

  İşte sonra kucağımda bebek diğer çocuğun peşinde koşarken ben bunların annesi de dedikodu yapmakla meşguldu.En sonun kucağımdaki ağlayıp üstüme ve elime avucuma kusunca iade ettim annesine.

 Sonra hemen gitsinler diye ayakkabılarına tuz koydum.Bekledim işe yaraycak mı diye.Ama ı ıh olmadı.Epey oturdular bizde.

5 yorum:

Adsız dedi ki...

Hay Allah iyiliğini versin :)) Ne güldüm ama ya :)

23 Mayıs 2013 17:56
dondurma delisi dedi ki...

Seni çok iyi anlıyorum. bir komşumuzda aynısını bize yapıyordu, çat kapı geliyor, kahveye geldim, azcık oturayım.. ulen belkı müsait değiliz, belki canımız misafir ağırlamak istemiyor.. evinde otur yanee azcıkta.. ben çok sinir olurdum, annem sakındi, bir şey demezdi. iyi niyetli insanlardı biliyoruz ama bu kadar da sıkı fıkı olunmazkıı.. :))

24 Mayıs 2013 13:11
Elzem dedi ki...

aynen türbe gibi evimiz ışığı gören geliyor :)

24 Mayıs 2013 13:25
Zehra demirtaş dedi ki...

Baya güldüm :)Tuz koymak bazen işe yarıyo ama.Denemeye devam et bence :)

24 Mayıs 2013 16:31
deeptone dedi ki...

:) allam ya ne zor ya. tuz koymak. bilmiyodum.

25 Mayıs 2013 22:13

Yorum Gönder